TERMIZIM KO`RKI

                        

El bilan suyunib, kuyunib toblanib shu kunlarga yetib keldik. Hurlik havosidan simirgan o`pkalarimiz musaffo bo`ldi. Buyuk o`zgarishlar davriga kirdik.

 Mustaqil O`zbekistonimizni poydevori kunbakun, oyma-oy, yilma-yil mustahkamlanib bormoqda. Kundan-kun chiroy ochib shahar ko`rkiga ko`rk qo`shib borayotgan binoyu-inshoatlar, istirohat bog`lari, ko`m-ko`k archazorli ko`chalari bilan kishini o`ziga maftun etguvchi Termiz shahridir.

TAQDIR DAFTARI.

   Bu hayot huddi men yozayotgan hikoyaga o`xshaydi. Hikoya qaxramonlarini ertangi kuni, uni ertaga qanday damlar kutayotgani yozuvchiga bog`liq. Hozir men ham meni hayotimni yozayotgan “Hayot” yozuvchisidan ertangi kunim bugungidan beqadir emas u, lekin yolg`onlarsiz o`tishini istardim. 

SUT BILAN KIRGAN JON BILAN CHIQADIMI?

                  

“Sut bilan kirgan jon bilan chiqadi” degan iborani ishlatamiz. Ammo har gal shu gapni eshitganimda pokiza ona sutining farzand hulqiga qanday daxli borligi haqida o`ylab qolaman.

 Oramizda tabiati injiq, fe`li tor, salbiy jihatlari ko`p insonlar borki, ularga nisbatan ushbu iborani tez-tez takrorlab turamiz. Onalar oppoq sutini farzandiga bera turib, eng ezgu niyatlar bilan mehrini, borini, borlig`ini qo`shib beradi. Farzandim bergan oq sutimni oqlasin, birovga ozor bermasin, deya yurak hovuchlab yashaydi ona. Bergan sutini oqlamasa, aybsiz aybdor ham shu mushfiq onaning o`zi bo`ladi. Onaizor hech qachon sutiga qo`shib jahlini, qaxrini bermaydi. Oqibatsiz bo`lsin demaydi.keksayganimda huzurini ko`rib yashay deydi.

SEPGA QO`SHILADIGAN YANGICHA BUYUM

Bir paytlar kelin sepining ko`rki sanalgan, keyinchalik yoqolib ketgan taomillar, shukrki, bugun yana qayta tiklana boshladi.

Inson borki, nasl-nasabi va ajdolarining urf-odatlariyu rasm-rusumlari bilan qiziqadi, albatta. Qadimda to`ylar bilan bog`lik ezgu odatlar endilikda yana davom etyapti.

Seni shunday sevaman,Vatan..!

Kimga qanday bilmadim-u menga mana shu ko’m-ko’k dalam va keng ko’nglimdan o’zga Vatan yo’q.

  Men qo’ylarimning tumshug’udan o’pgan o’t-o’lanlaru gul chechaklarni quchib katta bo’ldim. Bag’rim to’lib ulg’aydim. Ularni yuzimga bosib,cho’pon tayog’imga suyanib,ko’zim tushgan yerlarni ko’zim ila quchib o’zimni topib oldim. O’zligimni angladim.

 

QADRLI OHANGLAR

       Oila davrasida o’tirib,mumtoz kuy qo’shiqlarni va jozibali raqslarni miriqib ko’rayotgandik,shu payt eshik taqilladi.Eshikni ochsam,qo’shni ayol oyimni so’rab chiqibdi.Darrov uyga taklif qildim.Qo’shnimiz oyim bilan hol-ahvol so’rashgach,televizorga yuzini chimirgancha qarab:

Polvon

  

Ro’zi polvon orli edi. Ro’zi polvon nomusli edi. Ori uchun kurashdi, kurashaverdi.belidagi belbog’I mahkam edi polvonning, olishaverdi. Surxonning polvoni bo’lib tushdi o’rtaga. Ko’p alplarni kuragini yerga teqqizdi,yiqitdi yiqilmadi. Ro’zi polvon bilan kurash tushish uchun yurak kerak bo’ldi raqibga. Kelbati cho’chitdi raqibni. Ko’p joylarga bordi Surxonning ori uchun talashdi.